Nieuwsbrief

Schrijf je in en blijf op de hoogte!

Please wait
ontwerp-zonder-titel-1
24 april 2018

Talent op Tilt x deBuren

De drie talenten van Talent op Tilt waren op 30 maart samen met kunstenaar Jan Vanriet te gast bij deBuren in Brussel. Ze hadden ieder een gedicht geschreven bij de tekeningen van Hugo Claus, naar aanleiding van de tentoonstelling Hugo Claus, con amore, die nog tot 27 mei loopt in BOZAR in Brussel.

Tijdens de literaire lunch van deBuren in Brussel werd Jan Vanriet geïnterviewd over zijn nieuwe boek Radeloos Geluk. Dit boek is gevuld met herinneringen en anekdotes uit zijn bijzondere leven, en het leven van de mensen die belangrijk voor hem waren. Een van deze personen is zijn goede vriend Hugo Claus.

Tijdens het gesprek werd het blauwe notitieboekje besproken dat Jan Vanriet aan Hugo Claus cadeau had gedaan toen hij in 2003 in het ziekenhuis verbleef. Claus vulde dit boekje met 109 tekeningen. 

De talenten van het ontwikkelingsprogramma Talent op Tilt schreven ieder een tekst bij een zelfgekozen tekening van Claus. Deze teksten vormden de literaire omlijsting van het interview met Jan Vanriet

Lees hier de teksten van de Talenten!

 

1920x1080 5ac29ae88a703d78d9f1f4a4e682032dc162e4882b749

 

Zoutwaterkrokodillen

We zitten aan tafel. Jeanine zegt dat douchen goed is voor verdriet.

Dat je onder de stralen water je tranen kan laten,

bijna onzichtbaar. Ik ken een jongen die in de ramadan een flesje

water drinkt onder zijn paraplu, zodat Allah het niet ziet.

 

In de winkel van het ziekenhuis hangt een ketting in de vorm van een

hart. Je kan het in twee breken, de ene helft aan de ander geven. Of

de naam van je kinderen erin laten graveren.

 

Van de verpleegster mogen we de tafel niet bekleden met papieren

hartjes of esdoorntakjes. Dus krassen we onze

namen in het houten blad. Als we onze adem inhouden,

kunnen we samen in een trui.

 

David Attenborough is onze redder. Hij leert ons dat

zoutwaterkrokodillen tranen kunnen produceren. Jeanine vraagt mij of

het in mijn boek komt, dat van dat huilen in de douche. Bij het afscheid

legt ze haar wang tegen de mijne en geeft ze me een doosje Zwitserse

bonbons.

 

Ik denk aan boomwortels die elkaar ondergronds aanraken,

aan de ketting die ik haar nooit gegeven heb, twee stukken

hart die je in elkaar kan klikken, zoals een Siamese tweeling.

 

Je kan moeilijk iemand anders aan jezelf naaien.

 

Yelena Schmitz

 

Elianne

 

Ik dacht dat ik je zag vandaag.
Ik heb aan je gedacht vandaag.
Ik zag iemand naar een theedoos kijken.
Ik probeerde mijn reflectie te zien
in een plastic beker met melk.

“Maar je ziet er niet verdrietig uit,” zegt Maartje tegen mij.

Thomas vertelde me ooit dat hij nooit dierentuinfotograaf wilde worden
en kijk wat we nu zijn.

Er zijn veel plaatsen waar je je hoofd neer kan leggen,
maar weinig waar je dat zou willen. Ik haal al tijden
de woorden ‘fosfeen’ en ‘fosfoor’ door elkaar.

Iemand dacht ooit dat Maartje een lerares Engels was,

omdat ze goed Engels sprak. Er staan nepbloemen

naast me en ik denk aan de keer dat iemand me dood noemde.

Mijn verzameling glow-in-the-dark-dinosaurusbeeldjes

is nooit echt een ding geworden,

het is nog steeds donker tussen negen en zes.

Er wordt gevraagd waarom zonsondergang voor jou belangrijk is,

iemand antwoordt: “Voor de aanvangstijd van de wedstrijden op onverlichte velden.”
Maartje antwoordt: “Omdat ik dan weet wanneer ik kan gaan zoeken naar vleermuizenkraamkolonies.”
Thomas antwoordt: “Het verlangen naar het lengen van dagen, enzovoort.”

Er huist sinds kort niet eens meer een rattenfamilie in mijn spouwmuren.

Er worden wel boodschappen achtergelaten

in de kauwgomvlekken op de stoep,

maar we zien ze niet, en dat is het probleem.

Vroeger maakten Thomas en ik ons wel eens zorgen
over hoe lang post-fosfeen bleef hangen in onze ogen,
tegenwoordig hebben we daar andere dingen voor.

Ik ken al vijf van de ‘eenentwintig alledaagse dingen waarvan u de naam niet weet’
volgens een tijdschriftenartikel. Thomas reed tegen een lantaarnpaal,
omdat hij naar de sterren keek en ik hem achterop het woord ‘petrichor’ toefluisterde.

Er zijn genoeg andere meisjes die de zonsondergang livestreamen
en nooit priester wilden worden. Sommigen daarvan heten Maartje.

We bijten de stilte weg
door zoveel druk te zetten op onze kiezen
dat je onze kaak bij onze oren kan zien

bewegen. Ik denk dat het tijd is
om het te hebben over hoe diep de oceaan kan zijn.

“Maar je ziet er niet verdrietig uit,” zegt iemand tegen mij.

 

Elianne van Elderen

 

 

 

 

2018-04-24 12:54:24

Plaats reactie

Beveiligingscode Vernieuwen